با درود

دیروز جمعه همچون جمعه های گذشته تصمیم گرفتیم  به همراه دوستان خوبم راهی یکی از مناطق دیدنی اطراف سی سخت بشیم.

گزینه نخست ما دریاچه های کوه گل بود که این روزها در نگاه هر بیننده ای همچون تکه ای از بهشت جلوه گره.

ساعت ۲ بعدظهر به چشمه سردو رفتیم تا برای دیدن دریاچه های کوه گل از تپه بالا بریم. به اونجا که رسیدیم از بس شلوغ بود من نتونستم حتی یه دونه عکس هم بگیرم. روی پلاک ماشین ها رو که نگاه کردم فهمیدم که ۹۹ درصد غیر بومی هستن. بدون لحظه ای توقف از سربالایی تپه بالا رفتیم.

اینجا هم از هر گوشه ای صدای خروش آب رو میشد شنید.

نفس زنان به بالای تپه رسیدیم. حدود ۱۵ دقیقه طول کشید تا تپه رو رد کنیم و به دشتی سبز و زیبا برسیم.تشنگیمون رو با آب این چشمه  برطرف کردیم و به سمت دریاچه ها حرکتمون رو ادامه دادیم.

اینجا هم پوششی شبیه کپیری و زنگویی برخوردیم. بوی جاشیر همه جا رو گرفته بود. عطر دل انگیزی داره.

کم کم به دریاچه اول رسیدیم. دور تا دور دریاچه خیلی ها نشسته بودن و داشتن از این همه زیبایی لذت می بردن.

چند تا جوان هم تو یه قایق بادی کوچیک داشتن تو دریاچه قایق سواری می کردن. ما هم چند دقیقه ای نشستیم و تماشا کردیم. اما این بار هم من به زور دوستام کنارشون نشستم. دیدن این همه زیبایی اجازه نمی داد لختی بنشینم و از دیدن این طبیعت بهشتی لذت ببرم.

 اینجا هم گل های زرد زیبا کنار دریاچه خودنمایی می کردن.

سرانجام با دو تا از بچه ها تصمیم گرفتیم یه سر هم کنار دریاچه دوم بریم و ببینیم چقدر آب داره. از اون بالا دریاچه رو خیلی زیباتر میشد دید.

یه تپه کوچک رو که بالا رفتم به دریاچه دوم رسیدم. ذوق عجیبی داشتم وقتی دیدم خدا رو شکر این یکی هم آب داره. دریاچه دوم کوچیکتره اما همچون اولی زیباست.

روی تپه بعدی هر دو دریاچه رو می شد در کنار هم دید. خدایا چقدر با شکوه بود.

از چند سال قبل شنیده بودم که دریاچه سومی خشکیده و آب نداره. کنجکاو شدم که تپه بعدی رو هم بالا برم و ببینم اون پشت چه خبره؟

روی تپه که رسیدم صدای شرشر آب به گوشم می خورد اما هیچی نمی دیدم. کمی جلوتر رفتم.

یهو دیدم برفی که روی کوه بود آب شده و داشت سرازیر می شد.

 نزدیکتر رفتم. خدای من اینجا دریاچه سومی بود و داشت از آب لبریز می شد. خیلی هیجان زده شدم و به دوستام که پشت سر من داشتن می اومدن بلند گفتم بچه ها اینجا دریاچه سومیه و خشک نیست.

بله زمین خشک داشت از آب برف زمستان سیراب می شد . . . بهترین و خوشایندترین منظره ای که در اون بعدظهر بهاری دیدم. خدا اینجا هم نگاه مهربانش رو به سرزمین ما هدیه داده بود.

 اگرچه آب گل آلود بود اما همین بودنش یعنی حضور خدا . . .

 آب گل آلود به دریاچه می ریخت و لحظه به لحظه بر حجم آب افزوده می شد.

از اینجا دریاچه چقدر زیبا بود. یک منحنی فوق العاده

 حتی کف های روی آب هم جالب و زیبا به نظر می رسیدند.

بعد از دیدن سه دریاچه پر آب کوه گل باید تمام راهی که اومده بودیم رو بر می گشتیم.

اگرچه خیلی گرسنه نبودیم اما یه عصرونه لذیذ رو نمی شد در این طبیعت بکر و زیبا از دست داد.

جای همتون روی این سفره ی ساده خالی . . .

این بار از سرازیری باید بر می گشتیم . . .  همیشه سرازیری به نظر سخت تر میاد.

خداوندا تو هستی و من همچنان ناشکر حضور هر لحظه ی توام.